Valentijnsdag

In het eerste jaar dat we verkering hadden hingen er grote rode ballonnen bij de achterdeur. Ik was er nog niet zeker van of we wel echt verkering hadden (want het klonk zo onnozel om dat te vragen). Maar toen ik die ballonnen zag hangen wist ik het zeker!! Ik was helemaal blij. Die avond maakte ik een spoor van waxinelichtjes. Gerald moest het spoor volgen. De kaarsjes stonden ook op de trap en Gerald was zoals altijd te laat. Ik was al minstens 6x naar beneden geweest om te kijken of de trap niet in de hens stond en stond bijna zelf in de fik van woede. Drie kwartier later kwam hij aan en wist zich er weer met een smoesje uit te praten ;-)

Inmiddels zijn we 16 jaar bij elkaar maar helaas nooit meer rode hart-ballonnen en kaarsjes....
Wat we wel ieder jaar trouw doen is een kaartje, dat hoort er toch wel bij.
Dus ik had van te voren al de grootste schik toen ik deze kaart zag:

We zitten elkaar wel eens wat te plagen dat we toch wel iets meer spek krijgen, dus de perfecte kaart. Ik moest werken dus het kaartje legde ik alvast beneden neer. Verheugde me al op zijn reactie....

Toen ik de volgende dag uit bed kwam om te gaan werken lag er al een kaart voor mij klaar op de bank. Aan de envelop te zien had een van de kinderen had al een poging gedaan om 'm te openen.

Dus ik open de envelop, en wat denk je?????

WHAHAHAHAHA!! echt zo grappig: